Over mij

De zon buiten brengt me in gedachten terug bij mijn stage 21 jaar geleden. Naar vrijscholen in Alexandra en Soweto, de townships van Johannesburg. Ik was er in de winter om te ervaren hoe vrijschool onderwijs eruit ziet als alles anders is: de verhalen van mensen, de diep rode aarde, het Zuiderkruis aan de hemel, Kerst in de zomer en in een omgeving met veel geweld ook armoede in het leven van alledag.

 

Juist door enorme verschillen kon ik zien dat de leerkrachten die ik in hun klassen bezocht en met ik werkte een gelijke intentie hadden; liefde om de jonge mens te helpen zich te verbinding met de wereld. Zich aan de wereld te ontwikkelen. Een intentie die ik herkende van de scholen waar ik stage liep in Nederland en die ik later bezocht in o.a Sint Petersburg en New-York.

 

Aan het steeds weer vorm geven van die intentie draag ik nog altijd met veel passie bij. Niet alleen als moeder maar ook als leerkracht, lerarenopleider, onderzoeker of filmmaker. En nu als ondernemer met Mooite.

 

Kan ik jou, met mijn ervaringen, helpen om een volgende stap te zetten in je professionele ontwikkeling? Zin om te groeien in pedagogische vindingrijkheid? Volg een van de drie trajecten of trakteer jezelf op een jaar lang Mooite!

 

Merel Boon
Vijfhuizerdijk 103
2141 BD Vijfhuizen
+31 6 41 32 45 47
merel@mooite.nl

Mooite in leraarschap van Rudolf Steiner.

Mooite in leraarschap van Rudolf Steiner.

Welke leraar is Rudolf Steiner voor mij? Deze vraag komt op vlak nadat ik de laatste bladzijde uit het nieuwe boek van Hans Stolp gelezen heb (Rudolf Steiner: stichter van een nieuwe cultuur).

Die vraag kent in mijn biografie verschillende antwoorden. Ik neem je mee terug in de tijd: het jaar 1999 waarin ik als leerkracht startte aan De Vrije School Den Haag. In de grote zaal hing een portret van Rudolf Steiner. Als ik dan na een serie oefeningen met mijn klas de zaal uit liep, keek ik hem aan en zei in gedachten: ‘kijk niet zo streng zeg! Ik doe gewoon echt heel erg mijn best…’ Zo voelde ik me als startende leerkracht; ik deed heel erg mijn best en zag dat dat veel mooie pedagogische situaties opleverde maar voelde me tegelijk aan alle kanten tekort schieten. 

In 2009 was ik als docent pedagogiek aan de Vrijeschool Pabo begonnen en hield regelmatig voordrachten. In die tijd ergens was ik gevraagd om een inhoudelijke bijdrage te verzorgen op een landelijke studiedag voor bovenbouw leerkrachten. Met bussen waren ze uit het hele land aangekomen en de zaal was voller dan vol. Vlak voordat ik uitgenodigd werd om naar voren te komen, keek ik naar het portret van Rudolf Steiner. Het hing aan mijn kant van de muur en zei in gedachten tegen hem:’ als er één moment is waarop je hulp gewenst is dan is dat nu! Laten we dit samen doen…’ Zo voelde ik me in die tijd, een onderwijs pedagoog die samenwerking met de geestelijke wereld wilde verzorgen maar daar ook nog zoekend in was. 

Ongeveer zeven jaar geleden nam ik deel aan de conferentie ‘meditation worldwide’ in het Goetheanum. Op vrijdagmiddag zat ik in de sterfkamer van Rudolf Steiner toen ineens boosheid me overviel. In gedachten zei ik:’ door jou ben ik op deze moelijke ontwikkelingsweg! Door jou kan ik niet meer gelukkig zijn met een leven waarin ik genietend met een kratje bier naast mijn caravan zit! Door jou kan ik me niet meer niet verantwoordelijk voelen voor hemel, mensen en aarde!’ Etc. Etc. Zo roeptoeterde ik nog een tijdje door totdat de stroom van boosheid uitgeput was en ik in een lege stilte kwam… daarin ontstond een diep gevoel van dankbaarheid voor alles wat deze mens nagelaten heeft en waaraan ik mijn kompas in dit leven te danken heb. Ik beloofde aan hem om verder op mijn weg te gaan; om mijn mooiste zelf in te zetten voor een onderwijs pedagogiek die de geestelijke wereld niet alleen denkt maar ook leeft.

Hans Stolp eindigt zijn boek met een beeld over hoe Rudolf Steiner zijn liefde schenkt aan ieder die zich kwetsbaar en moedig met hem verbindt. Dat is voor mij een nieuw perspectief. Niet de man die met strengheid naar me kijkt, de meester met wie ik samen kan werken of de mens aan wie ik veel te danken heb. Maar een leraar door wiens liefde ik me kan laten raken en omhullen. Daar ga ik de komende periode mee leven. Dank je wel Hans Stolp voor je moedige en kwetsbare verhaal.

No Comments

Post a Comment